Υπάρχουν έννοιες που επαναλαμβάνονται τόσο συχνά, ώστε χάνουν τη βαρύτητά τους. Η «ελευθερία του λόγου» είναι μια απ’ αυτές. Εμφανίζεται σταθερά στην πολιτική ρητορική, σε νομικά κείμενα και κείμενα κοινωνικών διεκδικήσεων, ενίοτε στις διαδικτυακές διενέξεις για μια ανάρτηση, ένα βίντεο, ένα σχόλιο, σχεδόν ως τελετουργική επίκληση. Το πρόβλημα δεν είναι η συχνότητα, αλλά η αμηχανία απέναντι στην ουσία: πότε η ελευθερία λόγου είναι δικαίωμα και πότε πρόσχημα; Ποιες είναι οι σύγχρονες απειλές της και γιατί δεν τις βλέπουμε πάντα έγκαιρα;